Wanneer ben ik zo veranderd?
Soms gebeurt het heel onverwacht. Je ziet een oude foto van jezelf, leest een bericht terug dat je jaren geleden hebt geschreven of iemand zegt: "Vroeger was je altijd zo spontaan." Ineens vraag je jezelf af wanneer je eigenlijk bent veranderd. Je kunt er vaak geen duidelijk moment voor aanwijzen, maar je voelt wel dat je niet meer dezelfde persoon bent als vroeger. Veel mensen herkennen dit gevoel pas wanneer zij terugkijken op de afgelopen jaren. Zij hebben niet het idee dat zij in één keer zijn veranderd, maar merken dat er in de loop van de tijd steeds kleine dingen zijn verdwenen. Langzaam ben je voorzichtiger geworden, ben je minder gaan lachen of durf je minder snel je mening te geven. Pas wanneer je terugkijkt, zie je hoeveel er eigenlijk is veranderd.
Veranderen gaat bijna ongemerkt
Niemand wordt van de ene op de andere dag een ander mens. Meestal begint het met kleine aanpassingen die op dat moment heel logisch lijken. Je houdt een opmerking een keer voor je, zegt een afspraak af of besluit een discussie uit de weg te gaan omdat je daar geen energie voor hebt. Op zichzelf lijken dat verstandige keuzes. Wanneer die aanpassingen steeds vaker voorkomen, veranderen ze langzaam in een patroon. Je gaat steeds meer rekening houden met de ander en steeds minder met jezelf. Zonder dat je het merkt, wordt aanpassen een gewoonte en raak je verder verwijderd van de persoon die je ooit was.
Je weet soms niet meer wat jij zelf wilt
Veel slachtoffers vertellen dat zij het moeilijk vinden om nog keuzes te maken. Niet omdat zij dat vroeger ook al hadden, maar omdat zij gewend zijn geraakt om eerst na te denken over de wensen en verwachtingen van de ander. Zelfs eenvoudige beslissingen kunnen ineens veel energie kosten. Misschien merk je dat je steeds vaker aan anderen vraagt wat zij zouden doen, of dat je voortdurend twijfelt aan je eigen gevoel. Je bent zo gewend geraakt om rekening te houden met de ander, dat je soms niet meer goed weet wat jij zelf eigenlijk belangrijk vindt. Dat kan een verwarrend gevoel zijn en ervoor zorgen dat je steeds minder vertrouwen krijgt in jezelf.
Ook anderen kunnen het merken
Soms zijn het vrienden, familie of collega's die als eerste opmerken dat je bent veranderd. Ze vragen waarom je zo stil bent geworden, waarom je zo weinig afspreekt of waarom je niet meer zo enthousiast bent als vroeger. Zulke opmerkingen kunnen je raken, omdat je diep van binnen misschien zelf ook al voelde dat er iets veranderd was. Toch is het niet altijd gemakkelijk om uit te leggen wat er aan de hand is. Vaak kun je er zelf de vinger niet op leggen. Je weet alleen dat je anders bent geworden en dat je niet goed begrijpt hoe dat is gebeurd.
Als je nooit jezelf mocht zijn
Voor mensen die zijn opgegroeid bij narcistische of emotioneel onveilige ouders voelt dit vaak anders. Zij hebben soms nooit echt de ruimte gehad om te ontdekken wie zij zelf zijn. Al op jonge leeftijd leerden zij zich aan te passen aan de wensen en verwachtingen van een ouder. Daardoor werden de behoeften van anderen belangrijker dan hun eigen gevoelens. Veel volwassen kinderen zeggen daarom niet dat zij zichzelf zijn kwijtgeraakt, maar dat zij zichzelf eigenlijk nooit goed hebben leren kennen. Zij weten vaak heel goed wat anderen nodig hebben, maar vinden het moeilijk om antwoord te geven op de vraag waar zij zelf gelukkig van worden.
Je bent jezelf niet kwijt, maar jezelf uit het oog verloren
Wanneer je jezelf niet meer herkent, kan het voelen alsof je een deel van jezelf bent verloren. Toch blijkt later vaak dat die persoon er nog steeds is. Hij of zij heeft alleen lange tijd weinig ruimte gekregen. Door je steeds aan te passen en voortdurend rekening te houden met de ander, zijn je eigen wensen, gevoelens en interesses naar de achtergrond verdwenen. Veel mensen ontdekken tijdens hun herstel dat die eigenschappen langzaam weer terugkomen. Niet ineens, maar stap voor stap. Naarmate de spanning afneemt, ontstaat er weer ruimte om keuzes te maken die bij jou passen en opnieuw te ontdekken wie je bent en wat jij belangrijk vindt.
Lees ook
- Ik loop op eieren.
- Waarom voel ik mij altijd schuldig?
- Waarom vertrouw ik mijn eigen gevoel niet meer?
- Waarom kan ik niet gewoon weggaan?
- Waarom blijf ik hopen dat het beter wordt?
- Ik ben zo opgegroeid, dus is dit wel normaal?